ایستاده ام

تنها

پشت میله های خاطرات دیروز

این جا

انگشت هایم را می شمارم

یک

دو

سه......

ودست های تو در هم فرو رفته اند

تو

غزل را مشت مشت به حراج گذاشتی

که مهربا نی ات را ثابت کنی

ولی...

ولی نفهمیدی که من

آن سوی خیابان 

انتظارت را می کشم

تو بی وقفه فریاد کشیدی...

ومن

دیگر آزارت نمی دهم

زین پس

قصه هایم را برای هیچ کس تعریف نمی کنم

مطمئن باش...

هنوز هم قافیه را به چشمان تو

می بازم

مطمئن باش!

دیدار تلخ

به زمین میزنی و میشکنی

عاقبت شیشه امیدی را

سخت مغروری و میسازی سرد

در دلی آتش جاویدی را

دیدمت وای چه دیداری وای

این چه دیدار دلازاری بود

بی گمان برده ای از یاد آن عهد

که مرا با تو سر و کاری بود

دیدمت وای چه دیداری وای

نه نگاهی نه لب پر نوشی

نه شرار نفس پر هوسی

نه فشار بدن و آغوشی

این چه عشقی است که دردل دارم

من از این عشق چه حاصل دارم

می گریزی ز من و در طلبت

بازهم کوشش باطل دارم

باز لبهای عطش کرده من

لب سوزان ترا می جوید

میتپد قلبم و با هر تپشی

قصه عشق ترا میگوید

بخت اگر از تو جدایم کرده

می گشایم گره از بخت چه بک

ترسم این عشق سرانجام مرا

بکشد تا به سراپرده خاک 
 

خلوت خالی و خاموش مرا

تو پر از خاطره کردی

شعر من شعله احساس من است

تو مرا شاعر کردی 

آتش عشق به چشمت یکدم

جلوه ای کرد و سرابی گردید

تا مرا واله بی سامان دید

نقش افتاده بر آبی گردید

در دلم آرزویی بود که مرد

لب جانبخش تو را بوسیدن

بوسه جان داد به روی لب من

دیدمت لیک دریغ از دیدن

سینه ای تا که بر آن سر بنهم

دامنی تا که بر آن ریزم اشک
 

آه ای آنکه غم عشقت نیست

می برم بر تو و بر قلبت رشک

به زمین می زنی و میشکنی

عاقبت شیشه امیدی را

سخت مغروری و میسازی سرد

در دلی آتش جاویدی را

نامه ای به مظهرعشق

نمی دانم این چه حسی است ...عشق است یا جنون ...

تشنه ام ...تشنه ی دیدار روی تو زیبای من

طاووس با دیدن توچه خواهد گفت ...شاید اوهم محوزیبایی تو گردد ...

باور کن چشمانم  بی گناه اسیردیده ای گشت ...دیده ای که عشق را درآن درک کردم...

چه مظلوم شدم در برابر چشمانت...سنگینی نگاهت تمام سلولهای

 بدنم را به رعشه می اندازد

در چشمانم حرفای  بسیاری بود...اما بغض گلویم را گرفته بود وقادر به گفتن نبودم

بارها در ذهنم  با توصحبت کردم...از باتو بودن...

ازعشقم به تو...رویاهایم را باتو مرور کردم

انگار که در ذهنمم رسیدن به توبسیار سخت است

انگار که برای بدست آوردن تو باید توان سنگینی داد...

عاشقم...عاشق چشمانی که چشمه زلالیها وپاکیهاست...

دردیوان عشق بی گناهی کم گناهی نیست

تقصیر دلم بود...چه بی بهانه در دام نگاهی افتاد

اگر تمام جملات بامعنی دنیا راهم استفاده کنم بازه هم در بیان عشقم به تو عاجزم

سرزمین عشق

چه حس غریبی است بی تو بودن...آسمان شب چه عجیب است در نبودن تو...

انگار که دیگر ستاره ها چشمک نمیزنند...انگار که فقط برای تو چشمک میزدند...

از عشق می گفتند من می خندیدم ...اما نمی دانستم که خودم با تیر چشمان تو

زخمی عشق خواهم شدوپروبالم خواهد شکست

وقتی که تو را دیدم دوباره متولد شدم

آری تولدی دیگر تولدی در سرزمینی رویایی...تولدی در سرزمین عشق

آسمان سرزمین عشق چه زیباست

در آنجا کلبه ی ساختم از محبت تو...چه زیبا بود این کلبه

از خنده های تو میوه ها پروراندم در این سر زمین

اما چه زود تمام  شد

با رفتن تو مرا نیز از این سرزمین بیرون کردند دیگر آنجا من غریبه بودم

بهار چه بی رنگ شد در نبودن تو

شب چه بیمناک شد...اشکهایم بی حساب بود

سازم دیگر صدای خوش نداشت انگار که اوهم فهمیده که تو رفتی

این روزگار چه بی رحم است...باما که سر سازگاری ندارد

آنچه لبخند بر لبانم نشاند دیدن تو بود...

شعله بیدار

می خواهم و می خواستمت تا نفسم بود

می سوختم از حسرت و عشق توبسم بود

عشق تو بسم بود که این شعله بیدار

روشنگرشبهای بلند قفسم بود

آن وقت که گریزنده دراین آمدوبگذشت

رفتم به خدا گر هوسم بود بسم بود

دست منو آغوش تو هی هات که یک عمر

تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود

سیمای مسیحایی اندوه توای عشق

در غربت این مهلکه فریاد رسم بود

لب بسته وپر سوخته از کوی تورفتم

غم بود که پیوسته نفس درنفسم بود

تو مي ايي /يقين دارم كه مي ايي /زماني كه مرا در بستر سردي ميان خاك بگذارند تو مي ايي.يقين دارم كه مي ايي.پشيمان هم...
دو دستت التماس اميزمي ايد به سوي من ولي پر مي شود از هيچ
دستي دست گرمت را نمي گيرد.صدايت در گلو بشكسته و الوده با گريه/بفريادي مرا با نام ميخواند و مي گويي كه اينك من/سرم بشكن/ دلم را زير پا له كن
ولي برگرد...
همه فرياد خشمت را بجرم بي وفايي ها/دورنگي ها/جدايي ها بروي صورتم بشكن/مرو اي مهربان بي من كه من دور از تو تنهايم!
ولي چشمان پر مهري دگر بر چهره ي مهتاب مانند نمي ماند.لباني گرم با شوري جنون انگيز نامت را نمي خواند.
دگر ان سينه ي پر مهر ان سد سكندر نيست كه سر بر روي ان بگذاري و درد درون گويي
تو مي ايي زمانيكه نگاه گرم من ديگر بروي تو نمي افتد/هراسان/هر كجا/هر گوشه اي برق نگاهت را نمي پايد/مبادا بر نگاه ديگري افتد.
دو چشم من تو را ديگر نمي خواند/محالست اينكه بتواني بر ان چشمان خوابيده دوباره رنگ عشق و ارزو ريزي/نگاهت را بگرمي بر نگاه من بياويزي
بلبهايم كلام شوق بنشاني.
محالست اينكه بتواني دوباره قلب ارام مرا /قلبي كه افتادست از كوبش بلرزاني/برنجاني/محالست اينكه بتواني مرا ديگر بگرياني.
تو مي ايي يقين دارم ولي افسوس ان پيكر كه چون نيلوفري افتاده بر خاكست دگر با شوق روي شانه هايت سر نمي ارد/بديوار بلند پيكر گرمت نمي پيچد/
جدا از تكيه گاهش در پناه خاك مي ماند و در اغوش سر گور مي پوسد و گيسوي سياهش حلقه حلقه بر سپيدي هاي ان زيبا لباس اخرينش/نرم ميلغزد.
جدا از دستهاي گرم و زيبا و نجيب تو...
دگر ان دستها هرگز بر ان گيسو نمي لغزد/پريشانش نمي سازد/دلي انجا نمي بازد.
تو مي ايي يقين دارم.تو با عشق و محبت باز مي ايي ولي افسوس...ان گرما بجانم در نميگيرد/بجسم سرد و خاموشم دگر هستي نمي بخشد.
يقين دارم كه مي ايي.بيا اي انكه نبض هستيم در دستهايت بود.دل ديوانه ام افتاده لرزان زير پايت بود.بيا اي انكه رگهاي تنم با خون گرم خود تماما
معبري بودند تا نقش ترا همچون گل سرخي بگلدان دل پاكيزه ي گرمم برويانند.
يقين دارم كه مي ايي/بيا /تا اخرين دم هم قدمهاي تو بالاي سرم باشد.نگاهت غرق در اشك پشيماني بروي پيكرم باشد.دلت را جا گذاري شايد انجا
                            تا كه سنگ بسترم باشد!

خدایا مگه من چیکار کردم؟

خدایا مگه من چه گناهی کردم که باید اینجوری تقاص پس بدم...

خدایا این روزا خیلی سخت می گذره اصلا انگار زمان متوقف شده

هر لحظه برام به اندازه یک عمر طولانی شده

آخ این روزا سکوت اطرافمو پر کرده اصلا انگار هیچ صدایی

نمی شنوم  انگار...

انگار که اصلا من نیستم

اطرافیان انگار وجود منو حس نمی کنن انگار محو شدم

می ترسم...می ترسم از بلای که داره سرم میاد مثل اینکه باید باور

کنم که باید فراموش کنم

سرنوشت اینو نوشته اما سرنوشت خیلی بد نوشته

آه دارم میمیرم دیگه بریدم

خدایا کمکم کن ...خدایا کمک کن بتون دوام بیارم ...بتونم ادامه بدم

اما هرچی فکر می کنم میبینم نمیشه سخته ...

مگه میشه بدون تو...

.............................................................

توجه!

منم به نوبه ی خودم در گذشت داداش شیواوشیدایی عزیز رو تسلیت

میگم و امیدوارم که خداوند به خانواده شما و شما صبر عظیم عطا کنه

خدايا خيلي خسته ام خيلي از اين زندگي دلگيرم . دلم مي خواد داد بزنم کمک بخوام اما نمي تونم مثل يه کاووس ميمونه يه خواب وحشتناک که مي خواي داد بزني کمک بخواي اما نمي توني و انگار گلوت قفل شده                

                    امانمي دونم کي از اين خواب لعنتي بيدار مي شم نميدونم خواب يا بيداري

                                                      خدا کنه که خواب باش

      خدا جون خودت مي دوني من خيلي ضعيفم زود نابود ميشم کمکم کن منو از اين منجلاب در بيار 

           ديگه نميتونم کم آوردم بد جوريم کم آوردم کاش يه راه فراري بود کاش يه روزنه اي بود

             خدايا مگه  نميگن تو از همه چيز خبر داري مگه نمي گن تو از دل آدما هم خبر داري

                         پس چرا منو راها کردي چرا سرگردون و گيج منو تو اين تاريکيها 

                                                            تنها گذاشتي

                          بخدا خيلي تنهام هيچ کس نيست که باهاش حرف بزن دارم ميميرم

                                                خدايا زندگي که ميگن يعني همين...

                                   خدايا اين زندگي رو نمي خوام بريدم از دست اين زندگي

                          **********************************

                            محسن فرشته خيلي تنهاست شما ديگه تنهاش نذاريد

        اين وبلاگ تا شش روز دیگه یعنی روز چهاردهم افتتاح میشه

                       البته من به این امید شروع کردم

                                   که شما دوستان کمکم کنید

         وبانظرات خودتون دربهترشدن این وبلاگ منویاری کنید

    بازم دارم میگم  رو کمک شما دوستان خیلی حساب کردم

                    بخصوص بچه های گل 

                      جمعه بازار

زيباي من سلام
من از ديار عشق به تو نامه مي نويسم! اينجا همه پروانه ها در شعله شمع عاشقانه سوخته اند٬ بلبلان در كنار گل پژمرده شان آرام خوابيده اند٬ ماه تمام شب را به دنبال خورشيد مي گردد….
عمري مي خواستم كه عشق را با مداد رنگي هايم نقاشي كنم٬ غافل از اينكه عشق يعني يكرنگي! اين حرف را روزي كه مرا با كلام خويش مسحور كرده بودي از نگاهت خواندم. چه روز با شكوهي بود! آن روز آسمان را بين خودمان تقسيم كرديم: باران براي من٬خورشيد براي تو٬برف براي من٬ستاره ها براي تو….
ولي از آن روز مدتها گذشته است. باراني كه سهم من بود از چشمان من باريد. به موهاي سپيدم نگاه كن!همه مي گويند خيلي زود پير شده ام٬ ولي تو كه مي داني همان برف هايي كه مال من بود بر سرم نشسته است. ناراحت نباش! به لبخند خورشيد و چشمك ستاره مي ارزيد….
من بازي عشق را به تو باختم. از باختن پشيمان نيستم٬ ولي اي كاش مي توانستم يك بار ديگر دلم را به تو ببازم. حيف كه ديگر نمي توانم٬ كمي شكسته شده ام. براي اين همه زيبايي نفس كم مي آورم…
اين نامه را با قاصدك برايت مي فرستم. تا يكي دو روز ديگر به دستت مي رسد. تا آن موقع من به اميد وصالت براي هميشه خوابيده ام . شك ندارم كه در زير خاك هم خواب تو را مي بينم. از اين كه بيش ازاين طاقت نياوردم و اين قدر زود رفتني شده ام متاسفم! مرا ببخش٬ مجنون خوبي برايت نبودم…
به اميد ديدار